Deutsch Shop Εκθέσεις Links E-Mail Impressum

Ένα αυγό γίνεται …. Πουλί.

Λέγομαι Musewald Αλέξανδρος και κατοικώ τα τελευταία τρία χρόνια στην Ελλάδα. Είμαι παντρεμένος 25 χρόνια με την Άννα κι έχω δυο παιδιά την Κοραλία και τον Άγγελο.

Η ενασχόληση μου, με το χόμπι της εκτροφής, αρχίζει από το 1970. Έχω ασχοληθεί με την εκτροφή, εξωτικών πουλιών, πουλιά ευρωπαικών δασών και παπαγαλάκια.

Τον Σεπτέμβριο του 2005 αποφάσισα να ξεκινήσω την εκτροφή καρδερίνων. Θεωρούσα την εκτροφή τους δύσκολη, αλλά μου άρεσαν πολύ αυτά τα πουλιά. Για τον λόγο αυτό αγόρασα ένα ζευγάρι Carduelis carduelis carduelis ( μεσαίου μεγέθους καρδερινες ), από γερμανό εκτροφέα ώστε να έχω μια πρώτη επαφή με το είδος. Αμέσως ξεκίνησα να διαβάζω βιβλία και άρθρα στο ίντερνετ, σχετικά με τις καρδερίνες, ώστε να ξέρω πώς να προχωρήσω με τα καινούργια μου «αποκτήματα».

Ένα πρωινό του Δεκεμβρίου όμως φάνηκε πως όλα τέλειωσαν, πριν αρχίσουν καν, ο αρσενικός ήταν νεκρός στο πάτωμα της κλούβας. Αμέσως έψαξα για να βρω κάποιον άλλον ώστε να είμαι έτοιμος την Άνοιξη για την διαδικασία της αναπαραγωγής. Επειδή όμως δεν έβρισκα τον κατάλληλο αποφάσισα να πάω στην Γερμανία και να φέρω έναν από εκεί. Έτσι κι αλλιώς πηγαίνω συχνά , λόγω της δουλειάς μου.

Εκείνα τα Χριστούγεννα «μου» έκανα ένα από τα καλύτερα δώρα Χριστουγέννων της ζωής μου (ευχαριστώ την γυναίκα μου γι αυτό). Στην επιστροφή με «συνόδευαν» , ένα αρσενικό αρχέγονο, ένα αρσενικό αχάτης φορέας λουτίνο, μια θυληκιά λουτίνο και ένα ακόμη ζευγάρι αρχέγονες.

Χώρο είχα αρκετό, έφτιαξα τρεις κλούβες, για τα δυο ζευγάρια αρχέγονες και για το ζευγάρι αχάτης / λουτίνο (αρσενικό) με την λουτίνο θηλυκιά.

Δυστυχώς όμως τα πουλιά δεν συμμερίσθηκαν την δική μου αγωνία για το ζευγάρωμα και μέχρι τον Απρίλιο δεν έδειξαν σημάδια αναπαραγωγής. Τον Απρίλιο όμως το ένα από τα δυο αρχέγονα ζευγάρια άρχισε να φτιάχνει φωλιά και τρεις μέρες μετά άρχισε και το ζευγάρι των μεταλλαγμένων.

Οκτώ μέρες μετά η φωλιά των μεταλλαγμένων είχε τρία αυγά και των αρχέγονων τέσσερα. Η χαρά μου ήταν μεγάλη, αλλά κράτησε μόνο επτά μέρες. Την έβδομη μέρα, κατά την ωοσκόπηση, είδα ότι ΟΛΑ ήταν … άσπορα. Κάπου εκεί ένιωσα ότι όλα τελείωσαν γι αυτήν την χρονιά.

Οι κλούβες μου.
Φωλιά με δυο αυγά.
Φωλιά με τέσσερα αυγά.
Στις 2 Ιουνίου, όμως, ανακάλυψα σε μια φωλιά από τις αρχέγονες δυο καινούργια αυγά. Η χαρά μου μεγάλη. Μετά και το τέταρτο αυγό η θηλυκιά κλώσαγε και ο αρσενικός την τάιζε. Επιτέλους όλα πήγαιναν καλά. Στην ωοσκόπηση ενθουσιάστηκα, τρία από τα τέσσερα ήταν γόνιμα!!
Θυληκιά που κλωσάει.
Γόνιμο αυγό. Προσέξτε τις μικρές κόκκινες φλέβες που διακρίνονται.
Εν τω μεταξύ, αφού είχα αλλάξει την θυληκιά λουτίνο με μια ιζαμπέλα, άρχισαν και τα υπόλοιπα δυο ζευγάρια να ξανακάνουν φωλιές. Οι ελπίδες μου αναπτερώθηκαν. Με το ζόρι κρατιόμουν και έκανα, μόνο, κάθε δυο μέρες έλεγχο στην φωλιά με τα γονιμοποιημένα αυγά.

Δυο μέρες πριν την εκκόλαψη των αυγών (σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου) άρχισα να βάζω μπανιέρα στην κλούβα, ώστε να έχει αρκετή υγρασία η φωλιά για ευκολότερη εκκόλαψη των αυγών.

Την ημέρα που περίμενα να γεννηθούν τα μικρά, αφαίρεσα την μπανιέρα για μην καθίσει η μητέρα τους βρεγμένη στην φωλιά, τα κρυώσει και ψοφήσουν.

Το πρωί της 17.06.2006 υπήρχαν δυο νεοσσοί μέσα στην φωλιά, μέχρι το απόγευμα εμφανίστηκε και ο τρίτος. Το άγχος που είχα τις πρώτες μέρες μπορείτε να το φανταστείτε.

Από τον Ιανουάριο, ήδη, έδινα στα πουλιά μου μια η δύο φορές την εβδομάδα αυγοτροφή, φυτρωμένους σπόρους και ζωντανά σκουλήκια ώστε να συνηθίσουν σ αυτές τις τροφές (που είναι άριστες πηγές πρωτεινών) και τώρα να τις ταίσουν στα μικρά τους.

Έτσι κι έγινε. Έδινα καθημερινά πλέον στους γονείς τις παραπάνω τροφές ώστε να είμαι σίγουρος ότι έχουν στην διάθεση τους ότι χρειάζονται για να μεγαλώσουν τα μικρά τους.

Την τρίτη μέρα κατάλαβα ότι έπρεπε να βγάλω τον αρσενικό, γιατί κυνηγούσε την θηλυκιά. Τον έβαλα σ ένα κλουβί επίδειξης και το κρέμασα μέσα στην κλούβα, ώστε να τον βλέπει η θυληκιά αλλά να μην την ενοχλεί.
Ήδη και οι φωλιές από τα άλλα δυο ζευγάρια είχαν γεμίσει με αυγά, από πέντε η καθεμία και όλα γόνιμα. Έτσι έφτασε η μέρα που θα περνούσα τα δακτυλίδια στα μικρά. Είχα διαβάσει ότι είναι καλό να κολλάμε κομμάτια από hansa – plast πάνω στα δακτυλίδια ώστε όταν η
θυληκιά καθαρίζει την φωλιά από τις κουτσουλιές να μην πετάει τα μικρά έξω από την φωλιά.
Νεοσσός με δακτυλίδι.
Κι άλλος νεοσσός με δακτυλίδι.
Εδώ βλέπετε πως κολλά το hansa – plast στο δακτυλίδι για «καμουφλάζ».
Τα μικρά πεινάνε συνεχώς. Πολύ δουλειά για την μαμά!!
Όλα πήγαν καλά, η θυληκιά τάισε πολύ καλά και τα μικρά μεγάλωσαν πολύ γρήγορα και άρχισαν ν ανοίγουν τα φτερά τους, να χρωματίζονται και να μοιάζουν με τους γονείς τους.
Αρχίζουν να μοιάζουν με… καρδερίνες.
Στα μεταλλαγμένα γεννήθηκαν τελικά πέντε μικρά, αλλά τα δυο ψόφησαν τις πρώτες μέρες. Στο δεύτερο αρχέγονο ζευγάρι, εκκολάφθηκαν μόνο τα τρία αυγά. Τα άλλα δυο δεν κατάφεραν να βγουν από τα αυγά. Τελικά κατάφερα να έχω φέτος έξι μικρά αρχέγονα καρδερινάκια και τρεις αχάτες.
Τα μικρά πετούν μόνα τους.
Πολλά λόγια για μια τόσο μικρή ιστορία, αλλά ήταν μεγάλη η χαρά μου που υπήρξε κάποιο αποτέλεσμα στο τέλος της χρονιάς παρά τις ατυχίες στην αρχή της.
Musewald Αλέξανδρος ©